09 augustus 2009: Nog een keer naar Europapark

Omdat Remon vanmorgen bij het opstaan toch nogal last had van zijn kuiten, en we nog weleens wilden proberen of de truc die we de vorige keer hadden gebruikt om in de achtbanen te komen - mijn zonnebril opzetten voordat we de achtbaan instappen - nu ook weer zou werken, zijn we vandaag nog een keer naar Europa park gegaan. Het was wel een stuk warmer dan dinsdag, maar dat mocht de pret niet drukken.

Net als de vorige keer mochten we ook nu weer voor E30,- met z'n tweeen naar binnen. En dat terwijl je normaal E34,- entree per persoon betaalt. In het park aangekomen besloten we om als eerste attractie in een achtbaan te gaan waar we de vorige keer niet in waren geweest, en waar ik - volgens de plattegrond die we bij de ingang hadden gekregen - eigenlijk ook niet in mocht. Het was een achtbaan die binnen in een hal was en waarvan Remon zei dat die nogal heftig was, maar dat bleek uiteindelijk nogal mee te vallen. We kwamen er trouwens zonder problemen in. De truck met de zonnebril had bij deze attractie dus goed gewerkt.

Als tweede attractie van vandaag gingen we in een achtbaan waarbij we de vorige keer nogal wat problemen hadden gehad, de Silver Star. Gelukkig kregen we die problemen pas toen we de achtbaan al hadden gedaan. Dit keer verliep de rit geheel probleemloos.

De derde attractie die we vandag gedaan hebben was een schietatractie, waarbij je vanuit een wagentje op allerlei monsters moest schieten. Wanneer je goed schoot, kon je punten scoren. Ik had er de eerste keer zo'n 22.000. Later op de dag hebben we deze attractie nog een keer gedaan en toen had ik mijn puntenaantal verdubbeld naar 44.000.

's Midags hebben we vooral wat kermisattracties gedaan. Dat had ook wel wat! Vooral in de Columbusjolle had Remon het erg kwaad. Die draaide nogal hard rond en daar kon hij niet goed tegen. Hij kreeg nogal last van zijn maag en daarom hebben we het na deze attractie maar even wat rustiger aan gedaan door eerst wat te gaan drinken en daarna wat rustigere attracties te doen. Hierbij kregen we ook geen discussie over het feit of ik er wel of niet in mocht, want in deze attracties mochten gehandicapten gewoon. We werden maar in een achtbaan geweigerd. Daar zaten we in principe al in, maar voordat de achtban zou vertrekken kwam er een medewerker naar ons toe, en moest ik mijn zonnebril afzetten. Tja, toen waren we natuurlijk wel betrapt. De nieuwste achtbaan, waarvan we eigenlijk hadden verwacht dat we geweigerd zouden worden, hebben we gewoon kunnen doen. Het moest wel met wat kunst- en vliegwerk, want ik moest me steeds omdraaien zodat ik mt mijn achterhoofd naar de medewerker toe stond, maar het is ons gelukt. De achtbaan was echt heel gaaf!

Tegen een uur of zeven Hebben we het park verlaten en zijn we naar het hotel gelopen waar we die avond zouden gaan eten. We kregen een plaatsje toegewezen op het terras. Gelukkig zaten we dicht bij het buffet - je mocht het eten zelf van het buffet pakken - waardoor we niet al te ver hoefden te lopen met volle borden om weer bij onze plaats te komen. Als voorgerecht had ik meloen met ham en champignons die gevuld waren met een soort kaas en kruiden. Het was erg lekker. Mijn hoofdgerecht bestond uit brokkolie en gebraden hert met Pfifferlingen (paddestoelen). De paddestoelen waren lekker, maar het hert niet. Het werd namelijk geserveerd in een soort stoofvleesvorm, en die saus smaakte echt verschrikkelijk. Ik heb toen het hert maar omgeruild voor een stuk zalm. Remon heeft het hert opgegeten. Als toetje had ik een stuk panacotta, een soort gebak. Aanvankelijk bleek dit het laatste stukje te zijn, waardoor Remon er eerst geen had, maar later werd de schaal toch weer bijgevuld, waardoor we het alletwee als toetje konden nemen.

Omdat het zo'n lekker weer was en de sfeer nogal gezellig was op het terras zijn we daar na het eten nog even blijven hangen en hebben we nog wat gedronken en een spelletje, Yahtzee, gespeeld. Remon had gewonnen. Toen we daar zo zaten werd er in de fontein die naast het terras stond een show opgevoerd, waarbij de fontein fungeerde als waterorgel. Het water bewoog mee op de maat van de muziek die over de boxen werd afgespeeld. Dat was wel heel apart, want omdat we er erg dichtbij zaten, kon je dat precies horen.

Om 22.00 uur hadden we er allebei wel een beetje genoeg van, en hebben we de rekening betaald, waarna we te voet naar de auto terug zijn gelopen die op een parkeerterrein even buiten het park stond. Onderweg zagen we al verschillende lichtflitsen, wat duidde op een naderend onweer. Ook was er al een licht gedonder te horen. Gelukkig hadden wij geen last van het onweer. Dat barstte pas los toen wij alweer in ons vakantiehuis waren aangekomen en bezig waren met het treffen van de voorbereidingen om morgen de terugreis naar huis te aanvaarden.

Zowel Remon als ik hebben het weer een erg leuke vakantie gevonden. Jammer is alleen wel, dat de week is omgevlogen. Het had van mij nog wel wat langer mogen duren. Toch had ik er ook wel weer behoefte aan om naar huis te gaan. Het was wel uit te houden in het vakantiehuis hoor, maar het was een beetje klein en ongezellig ingericht. Ook het bed was niet echt geweldig: heel laag bij de grond en een erg dun matrasje, waardoor je de lattenbodem voelde waar je op lag. Vooral Remon had hier erg veel last van gehad de afgelopen dagen.

Maar ondanks deze minpunten hebben we toch al besloten om nog een keer terug te gaan naar het Zwarte Woud. Ook dan zal ik - wanneer we daar tenminste internet hebben - via dit weblog weer verslag doen van de vakantie.

08 augustus: Een dagje rustig aan

Omdat de wandeling die we gisteren gemaakt hebben nogal zwaar was, hebben we vandaag maar even rustig aan gedaan en een wat lichtere wandeling gemaakt. De wandeling startte in het plaatsje Simonswald en eindigde daar ook. Volgens de wandelgids zou de wandeling langs een aantal molens lopen en bestaan uit overwegend gemakkelijk begaanbare wegen. Dat bleek ook wel het geval te zijn. Het enige punt waar het een beetje zwaar werd was het moment waar we de berg op moesten. De weg die naar boven leidde was erg steil en op sommige punten lagen at losse stenen, waardoor je weleens met je voet wegschoof. Maar we hebben de hele klim in een keer gedaan en zijn dus toch boven aangekomen. Daaar aangekomen hebben we even een korte stop gehouden om wat te eten. We zaten op een bankje vanwaaar we een mooi uitzicht hadden over de berg.

Na onze lunch liepen we verder de berg over. Gelukkig hoefden we nu even niet te klimmen. De weg leidde al wel een beetje omlaag, maar dat mocht eigenlijk geen naam hebben. Je merkte er tenminste bijna niets van.

Op verschillende plaatsen op de berg - en ook later toen we weer onderaan de berg liepen - kwamen we een aantal koeien tegen met bellen om hun nek. Net als de vorige keer hebben we daar ook nu weer foto's van genomen. Toen we bijna op het eindpunt van de wandeling waren zagen we voor het eerst deze week een aantal geiten met bellen om hun nek in een bergweide lopen. Iedere geit had een bel om met een andere toon. Dat was wel grapppig om te horen.

Om 17.30 uur bereikten we het eindpunt van onze wandeling. We vonden de wandeling erg geslaagd. Niet alleen vanwege de mooie omgeving en het mooie uitzicht, maar ook omdat we de hele wandeling binnen de in het boekje voorgeschreven tijd van 2,5 uur hadden afgelegd.

In het vakantiehuis aangekomen hebben we ons wat opgefrist en zijn we naar een van onze favoriete restaurants gereden, een truckersrestaurant in de buurt waar we een aantal dagen geleden ook erg goed gegeten hadden. Ook dit keer smaakte het eten weer uitstekend. Ik had een Rumpsteak met Pfifferlingen, paddestoelen, op. Van een saladebuffet, dat binnen in het restaurant stond, mocht je naar eigen keuze je salade samenstellen. Voor mij betekende dat wat sla, geraspte wortel en zure komkommer die aangemaakt was met azijn. Remon had als hoofdgerecht een Grillteller, maar die bleek volgens hem niet gegrild maar gebakken te zijn. Dat was wel jammer, maar het vlees smaakte toch goed.

Aanvankelijk hadden we het idee opgevat om na het eten nog even op het terras te blijven zitten om wat te drinken en een spelletje te doen, maar we waren toch wel moe en het werd ook wel wat frisser buiten, dus zijn we maar teruggegaan naar ons vakantiehuis, waar we nog wat gedronken hebben en plannen hebben gemaakt voor de volgende dag: onze op een na laatste vakantiedag.

07 augustus: De Feldberg op

Voor vandaag staat op de planning om de hoogste berg van Duitsland, de Feldberg, te gaan beklimmen. Gisteren hadden we besloten om hiervoor op tijd vanuit ons vakantiehuis te vertrekken, want de weersverwachtingen voor vandaaag zouden niet erg best zijn. 's Middags werd onweer verwacht volgens het internet.

We zouden eigenlijk om 08.00 uur opstaan, maar dat werd 08.30 uur. Nadat we ons alletwee gedoucht en aangekleed hadden zijn we eerst naar de supermarkt gegaan om broodjes en wat andere boodschappen te doen. Het was er erg rustig, dus die boodschappen hadden we gauw voor elkaar. Om 09.30 uur kwamen we weer aan bij het vakantiehuis en gingen we ontbijten. Om 10.15 uur vertrokken we met de auto naar de Feldberg.

Helaas duurde de autorit wel een uur, maar gelukkig hadden we een muziekje voor onderweg bij ons. Omdat er wegwerkzaamheden waren kwamen we nog even in een korte file terecht, maar die wisten we ook te overwinnen en zo kwamen we om 11.15 uur aan bij het startpunt van onze wandeling.

Voordat we hieraan begonnen hebben we eerst nog wat gedronken op het terras van hotel Feldbergerhof, het hotel waar we onze auto hadden neergezet. Ze hadden er rivella, dus dat was wel lekker. Een half uur later zijn we vertrokken om de tocht over de Feldberg te aanvaarden.

Die begon eerst met een klim naar boven. Dit zou, volgens het wandelboekje dat we gisteren in Freiburg hebben gekocht, de zwaarste klim van de hele wandeling worden maar dat viel eigenlijk best wel mee.

Een van de zwaarste delen van de tocht volgende daarna: een afdaling met allemal boomwortels en rotsblokken op de weg waar je overheen moest stappen. We moesten echt goed opletten waaar we onze voeten neerzetten om niet te vallen. Onderweg kwamen we nog een Nederlandse familie tegen die ons waarschuwde dat er een stuk verder op de route hele diepe afgronden waren en dat de paden daar heel smal waren, dus dat we heel goed moesten opletten waar we liepen. Wij bedankten hen voor de waarschuwing en liepen verder.

De afdaling duurde erg lang, maar daarna kwamen we wel weer op een beter begaanbaar pad terecht. De route leidde nu om de berg heen door een gebied waar allemaal koeien stonden. Het leuke was dat die koeien allemaal bellen droegen, zodat je ze al van veraf kon horen. Het viel mij echt alles mee dat die koeien niet op ons af kwamen toen we door dat gebied liepen. We hebben er zelfs ook nog foto's van gemaakt, en ook daar reageerden ze niet op. Hun aandacht was alleen maar op het aanwezige gras gericht.

Helaas kwam, na het begaanbare pad, weer een pad dat minder goed begaanbaar was. Nu moesten we niet alleen rotsblokken en boomwortels bedwingen, maar ook beekjes die dwars over de weg stroomden. Over al deze beekjes hadden ze wel een brugggetje aangeleg, maar sommige van die bruggetjes waren niet helemaal heel mer. Er ontbraken stukken hout, waardoor er opeens een gat in de brug zat waar je overheen moest stappen. Het afleggen van deze weg duurde wel wat langer, maar we kwamen er wel!

Het volgende gedeelte van onze wandeling liep langs een groot meer: de Feldsee. Voordat we onze wandeling langs dit meer vervolgden hebben we eerst een korte rustpauze genomen op een boomstam aan het water. Daar hebben we wat gegeten en gedronken. en kwamen we erachter dat er visjes in het meer zwommen. Die waren erg geinteressseerd in stukjes appel, dus die hebben we ze maar gegeven. Mijn klokhuis vonden ze alleen een beetje eng. Daar zwommen ze eerst naartoe en als ze er dan bijna waren doken ze weer weg. Rare beesten!

Toen we uitgespeeld waren met de vissen zijn we verder gelopen. De route om het meer heen was op sommige punten erg goed toegankelijk maar op andere punten was het weer een hindernisbaan van rotsen. Daar moesen we soms echt op klimmen om een voor ons zo gemakkelijk mogelijke weg te vinden Gelukkig vinden we die, en kwamen we uit bij de laatste etappe van onze route: de laatste klim naar boven.

Ik had verwacht dat dit gedeelte van de route wat langer zou duren, omdat we begonnen met een wat moeilijker toegankelijk pad waarbij we weer op- en over rotsblokken en boomwortels moesten klimmen, mar dat viel erg mee. In het wandelboekje stond dat de wandeling zo'n vier uur zou duren, en wij hadden het - ondanks het feit dat het klimmen soms wat minder snel ging - toch binnen die tijd gered. We kwamen namelijk rond 16.00 uur aan bij het startpunt. Daar hebben we als afsluiting nog wat gedronken, waarna we terug zijn gereden naar het vakantiehuis.

06 augustus 2009: Naar Freiburg

Vanochtend waren we voor de verandering allebei eens laat wakker, namelijk om 09.30 uur. Remon is als eerste onder de douche egaan en is daarna broodjes gaan halen. Ik kon het dus lekker rustug aan doen, en dat heb ik dan ook gedaan. Om 10.00 uur zaten we uiteindelijk aan het ontbijt. Gelukkig had Remon bij de bakkerij van een supermarkt die in de buurt van het vakantiehuis zat verse broodjes weten te bemachtigen. Het waren harde witte broodjes, die erg goed smaakten met salami en schinken (soort rauwe ham) erop.

Na het ontbijt zijn we met de auto richting Freiburg vertrokken. Omdat we gisteren de stad niet hebben kunnen bezoeken hadden we gisterenavond besloten om dat vandaag maar te gaan doen. Tegen een uur of half twaalf waren we in Freiburg waar we de auto in een parkeergarage vlakbij het centrum neerzetten. Het centrum van Freiburg heeft een hele eigen sfeer. De straten zijn qua breeedte een beetje te vergelijken met de straten bij ons. Het enige verschil is alleen dat ze door de hele stad beekjes hebben aangelegd waar je, als je de straat wil oversteken, overheen moet stappen. gelukkig zijn de beekjes niet zo heel erg breed, dus dat lukte allemaal wel. Ik ben er tenminste niet een keer in gevallen.

In Freiburg hebben we verschillende winkels bezocht, waaronder de winkels die voor ons nogal gebruikelijk zijn als we een bezoek aan een Duitse stad brengen, namelijk de Saturn en de WOM (World of Music). Die winkels vonden we nogal tegen vallen. Het aanbod was echt veel minder dan het ooit geweest moest zijn, want een aantal delen van de winkel waren helemaal leeg. Daar stonden helemaal geen spullen meer. Naast een bezoek aan verschillende winkels hebben we ook wat drink- en eetgelegenheden bezocht. Het eerste terras dat we hebben bezocht bevond zich onder een boom. Om het hele terras heen stroomde een beekje van zo'n 40 cm breed. We hebben daar alletwee een kop koffie op ter grootte van een mok thee bij ons. Wat later op de middag hebben we op een bankje midden in de stad geluncht. We hadden zelf wat brood en drinken meegenomen.Na een bezoek te hebben gebracht aan verschillende sport- en schoenenwinkels zijn we tegen een uur of vier nog wat gaan drinken in een soort van koffiehuis: Starbucks. Ik heb daar een kop koffie op, ook weer ter grootte van een Nederlandse mok thee, met een vanille-smaak en eine Torte. De Torte was at ze in Amerika een cheesecake noemen en die smaakte erg lekker. tijdens deze korte pauze hebben we ook wat kaarten geschreven voor het thuisfront. Deze hebben we onderweg naar de parkeergarage op de post gedaan. Daar kwamen we aan om een uur of half zes. Toen we de lift namen naar het parkeerdek waar de auto stond en we op de derde verdieping wilden uitstappen, twijfelde we eraan of we wel op het goede dek waren uitgestapt. Remon dacht dat we een verdieping lager moesten zijn. Dus drukten we weer op het knopje van de lift, die ons naar de vierde verdieping bracht. Omdat dit toch niet de juiste verdieping bleek te izjn, en we toch op de derde etage hadden moeten uitstappen, gingen we weer een verdieping omhoog en zagen we de auto inderdaad staan toen we de lift uitstapten.











Hoewel we aanvankelijk dachten dat de terugreis niet zo heel erg soepel zou verlopen vanwege eventuele files als gevolg van de spits, kwamen we na een half uurtje weer bij ons vakantiehuis aan, waar we nog wat te drinken nemen en ons opmaken voor het diner. We gaan ergens een pizza eten.

05 augustus 2009: Schau ins Land

We hebben voor vandaag het plan om naar Freiburg te gaan. Het is de bedoeling dat we dan eerst naar de berg Schau ins Land gaan en vervolgens naar het centrum van Freiburg toe gaan om daar wat rond te kijken.

Voor mij begint de dag al om 05.00 uur 's ochtends, want dan ben ik al uit wakker. Gelukkig weet ik het nog te rekken tot 08.00 uur, maar dan kan ik het in bed niet meer uithouden en besluit ik om op te staan. Uiteindelijk beland ik, na een hevige ruzie met de deuren van de douchecabine, rond 08.30 uur onder de douche. Remon gaat na mij douchen en rond 09.00 uur zitten we aan het ontbijt. Na het ontbijt aanvaarden we de tocht naar Freiburg. Die blijkt mee te vallen. In een half uurtje rijden we van ons vakantiehuis naar Schau ins Land. We zetten de auto onder aan de berg en nemen de kabelbaan naar boven.



Je zit met z'n zevenen in een soort cabine die aan een kabel in de lucht hangt en door motoren wordt aangedreven. Dat de cabine aan een kabel hangt voel je aan de bewegingen die hij maakt als je erin zit. De rit duurt ongeveer een kwartiertje en dan zijn we boven.





We besluiten om te voet naar beneden te gaan. We dachten dat we die wandeling wel even in een uur/anderhalf uur zouden doen, maar dat viel tegen. De paden waren op zich wel goed begaanbaar, maar op het pad lagen allemaal losse stenen en boomwortels waardoor het lopen soms wat moeilijk ging. Veel van de paden waren ook nog eens smal, waardoor we niet naast elkaar konden lopen maar achter elkaar moesten lopen. Uiteindelijk wisten we alle hindernissen te overwinnen en kwamen we om 16.00 uur aan bij onze eindbestemming: het station van de kabelbaan beneden aan de berg.











Omdat Remon al eens eerder hier was geweest wist hij nog een restaurantje waar we even wat konden drinken. We zijn buiten op de veranda gaan zitten en hadden van daaruit een goed uitzicht op het dal richting Freiburg.



Het was erg prettig om daar even te zitten. Vooral omdat we naast ons een gezelschap kregen van een non met twee Amerikaanse kinderen. De non zelf was wel Duits en je kon aan haar merken dat ze erg haar best deed om zo goed mogelijk Engels te spreken met die kinderen maar het eigenlijk helemaal niet zo goed kon. Het was in het begin nog wel grappig om het gesprek aan te horen, maar op een gegeven moment gingen ze wel erg ver, vond ik. Toen begon een van die meisjes ineens over iemand waar ze ooit eens mee gesproken had en die haar duidelijk had gemaakt dat God haar niet leuk vond en dat God haar leven verpest had omdat hij haar nooit hielp in het leven. Nou, toen werd ik het wel een beetje zat en hebben we maar om de rekening gevraagd. Die hebben we gekregen en toen zijn we vertrokken naar ons vakantiehuis. Daar zijn we nu op dit moment bezig met het bijwerken van dit weblog. Zo meteen gaan we ons opmaken voor het diner, dat we willen gaan gebruiken in een restaurant vlakbij ons vakantiehuis. Remon heeft de kaart al bekeken en hij zei dat die er wel goed uitzag, dus dat gaat nog wat worden.

04 augustus 2009: Naar Europapark!

De wekker gaat vanmorgen al om 7.00 uur. Het valt niet mee om op te staan. Ik heb vannacht niet echt lekker geslapen. Het bed van ons vakantiehuis slaapt niet echt lekker. Het matras is echt superdun, waardoor het lijkt alsof je op de lattenbodem slaapt.

Toch lukt het om na een verfrissende douche en een ontbijt om 9 uur voor de poorten van Europapark te staan. Lon mag gratis naar binnen vanwege haar visuele handicap en ik mag voor dertig Euro naar binnen als begeleider. Koopje om zo'n toppark binnen te komen. Goedbeschouwd kostten al deze attracties ons dus 15 Euro per persoon, nou daar redden we een avondje Tilburgse kermis niet mee! Haha!







Nu hebben we horen zeggen dat blinden in bijna geen enkele achtbaan mogen in Europapark mogen, maar toch lukt het ons de hele dag om in alle topattracties te komen. Alleen aan het einde van de dag krijgen we een vermaning van een medewerker bij achtbaan "Silver Star" die ons meedeelt dat Lon eigenlijk niet in deze achtbaan mocht gaan. Goh, wat jammer dat ze dan toch net wel geweest is...



Het was redelijk druk in Europapark. De kleine attracties konden we meestal binnen een paar minuten doen, maar de grotere achtbanen hadden allemaal wel een wachttijd die varieerde van 30 tot 60 minuten.

We hebben vandaag gedaan:

- Poseidon (watercoaster)
- Abenteuer Atlantis (interactieve darkride)
- Euromir (indoor en outdoor achtbaan met draaiende karretjes)
- Piraten in Batavia (darkride)
- Blue Fire (launched coaster)
- Atlantica Supersplash (watercoaster met een flinke splash)
- Feria Swing (kermisrups)
- Schweizer Bobbahn (bobslee achtbaan)
- Matterhorn Blitz (wilde muis achtbaan)
- Universum der Energie (dino darkride)
- Dschungelfahrt (boottochtje langs Afrikaanse scènes)
- Silver Star (70m hoge stalen achtbaan)
- Geisterschloss (spookhuis)
- Zweefmolen
- Alpenexpress (gemotoriseerde achtbaan)









Rond 19.00 uur zijn we de attracties wel wat beu en maken nog een wandeling door het park. Onder andere door het gedeelte rond het slot waar een mooie rozentuin is. Tegen 20.00 uur gaan we eten bij het buffetrestaurant "Antica Roma" in het prachtige Italiaanse hotel "Colosseo". Prima eten in een geweldige sfeer!

Om 23.00 uur zijn we weer in ons vakantiehuis waar we nog wat drinken en deze weblog updaten.

03 augustus 2009: eerste vakantiedag

Vandaag zijn Remon en ik vertrokken naar Duitsland voor onze zevendaagse vakantie in het Zwarte Woud. We hebben alle twee erg veel zin om op vakantie te gaan. Zoveel zin zelfs dat ik al om 06.00u wakker ben.. Om kwart over negen vertrekken we vanuit Udenhout met de auto. We stoppen eerst nog even bij de Tango, het tankstation bij ons in de buurt, om de bandenspanning te controleren. Dan vertrekken we vol goede moed richting Duitsland. Bij Oisterwijk kom ik erachter dat ik mijn zonnebril vergeten ben. Gelukkig zijn we nog vlakbij mijn huis, dus kunnen we zo omkeren. Als we thuis komen vraagt mijn vader hoe onze eerste vakantie is geweest en ik zeg natuurlijk " Goed." Als we de zonnebril hebben vertrekken we opnieuw en dan verloopt de reis voorspoedig. We belanden maar twee keer in een file onderweg en die files zijn niet eens zo heel erg lang. Als we eenmaal in Duitsland zijn stoppen we op een parkeerplaats om te lunchen en naar de wc te gaan, maar die wc's zijn echt zo smerig dat ik er niet heen ga. Ik wacht wel tot we op de plaats van bestemming zijn.

Daar komen we uiteindelijk aan tegen een uur of vier. Remon herkent het huis waar we moeten zijn van de website, maar we weten niet zeker of het wel het goede huis is. Opeens horen we een vrouw boven uit een raam roepen dat ze eraan komt, en die vrouw blijkt inderdaad vanuit het huis te roepen waarvan wij dachten dat het het juiste huis was. Het appartement lijkt helemaal niet op het huisje waar we in Einruhr in verbleven. Het is veel kleiner en het ligt helemaal niet op een berg, maar midden in een dorp. Wat wel gaaf is, is dat we internet hebben. Het blijkt heel simpel te zijn om een draadloos netwerk aan te leggen en mijn macbook zo in te stellen dat ik een videogesprek kan voeren met mijn vader vanavond via Skype. Heb ik nu al zin in!!!!!!!!!! 


Na het uitpakken van onze koffers en het inrichten van de kast in de slaapkamer gaan we boodschappen doen. We komen terecht in een Liddl. Die lijkt op het eerste gezicht heel wat, maar blijkt toch wat tegen te vallen. Hij is alleen groot, maar veel produkten hebben ze er niet. Ze hadden alleen nog maar broodjes met sesamzaad. Daar houd ik eigenlijk niet zo van, maar goed, er was helaas geen andere keuze meer. Weer thuis aangekomen merken we dat we echt veel te veel hebben ingekocht. Het past allemaal bijna niet meer in de koelkast, maar na veel proppen krijgen we het er gelukkig nog in.

Op dit moment, 19.07u, zitten we aan een kopje thee. Remon is net klaar met het nemen van een douche en we zijn nu plannen aan het maken om ergens te gaan eten. Heb er echt zin in, want ik heb al een week zin in een Weissen Bier!!

Om 19.30U belanden we uiteindelijk bij hotel Heckenrose, het hotel waar we, volgens Remon, uitstekend zullen kunnen dineren. Dit blijkt echter een enorme teleurstelling te zijn. Wanneer we onze drankjes gekregen hebben en de kaart bekijken, blijkt die kaart stukken minder te zijn dan in vergelijking met een aantal jaren geleden, toen Remon er voor het laatst is geweest. Ondanks dat besluiten we toch te blijven zitten en een keuze te maken uit de beperkte kaart. Voor mij betekende dat dat ik met rundvleessoep zou beginnen. De serveerster geeft echter aan dat er geen rundvleessoep is, en we besluiten het maar bij een drankje te laten en naar een andere eetgelegenheid te gaan zoeken. De serverster is hierin nogal teleurgesteld, maar dat maakt ons niet zoveel uit. We betalen snel en vertrekken naar een ander restaurant dat bij het hotel in de buurt ligt. Het betreffende restaurant heet Zum Ochsen. Het ziet er erg simpel uit, maar Remon is er al eens vaker geweest en zegt dat het eten er erg goed is. Dat blijkt ook wel zo te zijn. Als voorgerecht neem ik soep. Die smaakt buitengewoon goed. Mijn hoofdgerecht is een Rumpsteak met champignonsaus. Die smaakt erg goed. Remon heeft ook soep als voorgerecht, maar heeft als hoofdgerecht een schnitzel. Die vind ik echt ontzettend ranzig, dus heb ik die voor de zekerheid maar niet gekozen. Onze hoofdgerechten waren zo goed en het was zo ontzettend veel dat we geen behoefte meer hadden aan een dessert. we hebben dan ook meteen de rekening betaald en zijn naar het vakantiehuis terug gegaan. Daar aangekomen zijn we meteen naar bed gegaan. We waren zo ontzettend moe van de reis van de afgelopen dag. Omdat het morgen niet al te heet wordt hebben we besloten om naar Europa Park te gaan. Ik ben er nog nooit geweest, dus het zal mij benieuwen hoe het daar is. Een verslag van deze dag volgt morgen.